Slayer "World Painted Blood" - recenzja

Recenzja "World Painted Blood" Slayera to dla mnie mordęga. Wszystko przez to, że pomimo bycia fanem tego zespołu, kompletnie nie wiem, co o "World Painted Blood" mogę sensownego napisać. Jednak, aby nikogo nie zniechęcić napiszę na wstępie tyle: "World Painted Blood" to płyta dobra, a nawet bardzo dobra. Wszystko przez to, że skoro mnie Slayer nie zmęczył to znaczy, że z nowym albumem wcale nie jest tak źle, jak myśleli niektórzy fani. Zresztą przeczytajcie recenzję.

Zmagania z legendą

Pisanie, że Slayer to kanon metalu jest truizmem, za który należy się ekskomunika ze świata muzyki. Każdy, kto choć trochę interesuje się graniem mocniejszym niż wycie Piotra Kupichy z Feela, zdaje sobie sprawę z tego, że na świecie są cztery kapele thrash metalowe: Metallica, Megadeth, Anthrax i Slayer. Każdy z tych zespołów ma w swoim dorobku opus magnum, czyli album, który przewrócił muzykę do góry nogami. Dla Metalliki to "Master of Puppets", Megadeth ma swoje "Symphony of Destruction", Anthrax "Among the living", a Slayer "Reign in Blood".

Przeczytaj recenzję "Death Magnetic" Metalliki

Wspominam o tym głównie dlatego, że każdy z nich zmaga się z własną legendą i oczekiwaniami. Metallica wydając "Death Magnetic" im sprostała (zresztą, słuchając "World Painted Blood" mam wrażenie, że to trochę ostrzejsze "Death Magnetic"), Megadeth nagrało "Endgame", które pokazało, że zespół ciągle jest w formie. Anthrax ostatni album wydali w 2003 roku, ale już 23 listopada pojawi się "Worship Music", na który czekam z niecierpliwością. Na Slayerze spoczywa piętno "Reign in Blood". Albumu tak dobrego, że wstyd mówić inaczej. Skoro nie można nagrać drugiego "Reign in Blood", to należy spróbować czegoś nowego.

Kliknij i przeczytaj recenzję Megadeth "Endgame"

I z takiego założenia wyszli muzycy Slayera. Słuchają "World Painted Blood" nie spodziewajcie się powtórki z wspomnianego "Reign in Blood" czy "Seasons In The Abyss". To twórcze rozwinięcie "Christ Illusion" i "God Hate Us All". Dowodem na to jest już utwór tytułowy, który riffem nie koniecznie musi kojarzyć się z poprzednimi dokonaniami zespołu. Zresztą gdybyśmy rozłożyli album na części, wyjdzie na to, że w wielu utworach nie mam tak wiele "Slayera w Slayerze". Przykładem tego może być "Playing with Dools", w którym możecie posłuchać, jak brzmi Tom Araya, kiedy nie wydziera się do mikrofonu (skojarzenia z "Jihad", jak najbardziej wskazane).

Całe "World Painted Blood" w 6 minut - kliknij i posłuchaj

Utwory takie jak znany już "Hate Worldwide" czy "Snuff" udowadniają, że zespół zmierza w kierunku większej motoryki brzmienia. Zauważycie to głównie, gdy wsłuchacie się w to, co wyprawia Lombardo na swoich garach. Wypadkową tego procesu jest fakt, że zawiodą się ci, którzy szukają starego Slayera. Chociaż i oni znajdą coś dla siebie. Na przykład takie "Psychopathy Red", które ma siłę walca i pędzi od samego początku niczym rozpędzony pociąg. Czy "Not Of This God", które zamyka album z należytym wykopem.

Kto się zdenerwuje?

Jednak w tych wszystkich pozytywach można znaleźć kilka rzeczy, które sprawiają, że niektórzy (a obawiam się, że takich osób będzie naprawdę dużo) będą bardzo zawiedzeni po przesłuchaniu najnowszego dziecka Kinga i S-ki. Wszystko przez to, że kiedy puścicie sobie dwa ostatnie kawałki o których pisałem i następnie coś innego (np. "Beauty Through Order") dozna mocnego dysonansu i zauważy znaczne różnice w charakterze kompozycji. To właśnie sprawi, że część z Was po przesłuchaniu płyty stwierdzi, że dostało jakąś masakrę, a nie Slayera.

Reasumując. Do tego albumu należy podejść z uwagą i zrozumieniem. Nie oczekujcie powtórki z rozrywki (no dobra to jest powtórka z rozrywki, jeżeli weźmiecie pod uwagę "Christ Illusion"), ale próbę nagrania czegoś świeżego. I na Boga, nie zrażajcie się. Ten album zasługuje na to, aby go posłuchać i to nie raz, a kilka razy, bo Slayer wrócił, a świat spłynął krwią.

Marcin Tomaszewski

Tytuł: World Painted Blood

Artysta: Slayer

Kraj/Rok: USA 2009

Dystrybutor: Sony Music