Łąki Łan "Łąki Łanda" - recenzja płyty

Album "Łąki Łanda" warszawskiego sekstetu, Łąki Łan, to bez wątpienia jedna z najoryginalniejszych polskich płyt pierwszego półrocza. „Co ci Łąki Łan da? Co ci da?” – odpowiedź na to pytanie zadane przez warszawski sekstet w otwierającym ich debiut utworze „Propaganda” jest prosta: Łąki Łan da ci kawał oryginalnego, żywiołowego, funkowego łojenia podlanego sporą dawką klubowej elektroniki i absurdalnych tekstów skoszonych z ogromnego pola wyobraźni zespołu.

Choć wokalista zespołu czasem brzmi jak Adam Nowak („Wielki Edek”) albo Fisz („Wygon”), to tak naprawdę trudno przyporządkować tę muzykę do jakiegokolwiek gatunku. Estetyka Franka Kimono („Patyczaki”) miesza się tu z drum’n’bassem („Nie widzisz, jakim dyliżansem płynę”), a nawet cytatami z Chopina (Preludium F-dur w „Wielkim Edku”) i tekstami Juliana Tuwima.

Nie słyszałem jeszcze polskiego zespołu, który tak bezpretensjonalnie i oryginalnie łączyłby zabawę z absurdem i nawiązaniami do klasyków. No i koniecznie wybierzcie się na ich koncert – kolesie przebrani za olbrzymie owady w połączeniu z tak żywiołową muzyką robią piorunujące wrażenie.

Więcej o muzyce na Dziennik.pl
Marcin Staniszewski

Tytuł: Łąki Łanda

Artysta: Łąki Łan

Kraj/Rok: Polska 2009

Dystrybutor: EMI